package pl.wr.particle.def.matter.elementary.hypothetical.others;

import pl.wr.particle.def.matter.typeparticle.IHypotethicalParticle;

/**
 * The axion is a hypothetical elementary particle postulated by the
 * Peccei–Quinn theory in 1977 to resolve the strong CP problem in quantum
 * chromodynamics (QCD). If axions exist and have low mass within a certain
 * range, they are of interest as a possible component of cold dark matter.
 * 
 * 
 * Aksjon A0 — hipotetyczna cząstka subatomowa zaliczana do ciemnej materii (w
 * niektórych źródłach nawet do WIMPów). Aksjony byłyby pozostałością po Wielkim
 * Wybuchu. Ich istnienie zaproponowano, żeby uzupełnić teorię silnych
 * oddziaływań, która bez aksjonów nie sprawdziłaby się. Chodzi tutaj o łamanie
 * symetrii CP - przewagi materii nad antymaterią. Aksjony tłumaczą też brak
 * momentu dipolowego neutronu. Nie mają ładunku elektrycznego ani spinu. Obecne
 * przewidywania teoretyczne ustaliły, że masa aksjonu mieści się w przedziale
 * 10−3–10−2 eV/c2. Aksjony pochodzące z gwiazd są ciekawe, ponieważ mogą
 * przyspieszać „starzenie się” tych ciał niebieskich, odprowadzając z nich
 * energię. Foton powstający w środku gwiazdy potrzebuje około od 10 000 do 170
 * 000 lat (dla fotonu z naszego Słońca) na wydostanie się z jej wnętrza wraz z
 * energią, którą jest obdarzony. Dzieje się tak, ponieważ cały czas zderza się
 * z materią gwiazdy (w takich gęstościach fotony nie są cząstkami wolnymi, w
 * przeciwieństwie do neutrin i aksjonów). Do tej pory nie zaobserwowano
 * przyspieszonej ewolucji gwiazd, która mogłaby być spowodowana przez aksjony.
 * Także obserwacje wybuchu supernowej SN 1987A nie zasugerowały silnego wpływu
 * tych cząstek na starzenie się gwiazd. Stąd tak niska górna granica masy
 * aksjonów. Im bowiem masywniejsze, tym silniej oddziałują z otoczeniem i
 * większy na to otoczenie mają wpływ. Dolna granica z kolei została wyznaczona
 * przez ich znaczenie kosmologiczne. Gdyby aksjony miały masę mniejszą od
 * jednego milielektronowolta to nie miałyby znaczącego wpływu na średnią
 * gęstość Wszechświata. Masa aksjonów zależy także od ich źródła. We wczesnym
 * wszechświecie powstawałyby aksjony małomasywne, natomiast w gwiazdach mogą
 * powstawać aksjony bardziej masywne. Aksjony, jak każde inne cząstki obdarzone
 * masą, mogą oddziaływać grawitacyjnie. Zgodnie z przewidywaniami
 * teoretycznymi, aksjony złapane w halo galaktycznym mają średnią gęstość w
 * przestrzeni 5*10−25 g/cm3. Stąd ich średnia ilość powinna wynosić około 1013
 * aksjonów na cm3. Tak jak neutrina, aksjony nie mogą być obserwowane
 * bezpośrednio. Jeżeli cząstki te istnieją, będzie można je zaobserwować dzięki
 * specjalnemu zjawisku, mianowicie efektowi Primakoffa. Nazwę "aksjon" nadał
 * hipotetycznej cząstce Frank Wilczek. Pochodzi ona od marki pewnego proszku do
 * prania.[1]
 * 
 * @version 1.0
 * @author wieslaw.rodak
 *
 */
public interface IAxion extends IHypotethicalParticle{
	
	/**
	 * Field SYMBOL.
	 * (value is "A0")
	 */
	String SYMBOL = "A0";

}
